Katalog ECTS

Wykład monograficzny

Pedagog: dr hab. Michał Pszczółkowski

Pole Opis
forma/typ zajęć wykład;
język wykładowy polski;
metody i kryteria oceniania

Student przystępuje do weryfikacji stanu jego wiedzy w zakresie wyszczególnionych efektów kształcenia

Zasada ustalania oceny:

Progi punktowe:
50% - 60% pozytywnych odpowiedzi dst,
61% - 70% dst plus,
71% - 80% db,
81% - 90% db+,
91% - 100% bdb.

opis przedmiotu

1.Celem w zakresie wiedzy jest zapoznanie studenta z najważniejszymi zagadnieniami i problemami, związanymi z architekturą współczesną, w tym terminologią architektury współczesnej.
2.Celem w zakresie umiejętności jest nauczenie studenta odróżniania nurtów architektonicznych XX i pocz. XXI wieku oraz określania ich cech, przybliżonego datowania budynku na podstawie cech formalnych, rozumienia ich znaczenia i roli w procesie ewolucji architektury współczesnej oraz umiejętności wykorzystania form architektury XX-XXI wieku jako inspiracji twórczej.
3.Celem w zakresie kompetencji personalnych i społecznych jest uświadomienie studentowi społecznej roli architekta oraz kompetencji do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie.

skrócony opis przedmiotu

Celem wykładu jest zapoznanie studenta z najważniejszymi zagadnieniami i problemami, związanymi z architekturą współczesną, w tym terminologią architektury współczesnej, rozumienia ich znaczenia i roli w procesie ewolucji architektury współczesnej oraz umiejętności wykorzystania form architektury XX-XXI wieku jako inspiracji twórczej, a także uświadomienie społecznej roli architekta oraz kompetencji do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie.

sposób realizacji przedmiotu

Metody podające: wykład konwencjonalny, wykład informacyjny, pokaz, prezentacje audio-wizualne

zakres tematów

Architektura powszechna Geneza architektury nowoczesnej – nurt inżynieryjny XIX wieku; konstrukcje stalowe i żelbetowe. Architektura secesyjna – specyfika form belgijskich, francuskich, hiszpańskich i wiedeńskich – podobieństwa i różnice; indywidualiści – Antonio Gaudi, Ödön Lechner. Ekspresjonizm: źródła artystyczne, szkoła amsterdamska, ekspresjonizm niemiecki (nurt organiczny, nurt geometryczny); formy pochodne – czeski kubizm. Futuryzm włoski: założenia ruchu, twórczość teoretyczna Antonio Sant’Elii. Architektura amerykańska: szkoła chicagowska. Wczesny modernizm: działalność Deutscher Werkbund (Muthesius, Gropius, van de Welde), A. Perreta, M. Berga; grupa De Stilj – neoplastycyzm. Postawy stylistyczne w okresie międzywojennym: radziecki konstruktywizm, budownictwo osiedlowe w Niemczech; funkcjonalizm - Bauhaus, twórczość Le Corbusiera, 5 punktów nowoczensje architektury, Mies van der Rohe; CIAM. Monumentalizm: styl totalitarny III Rzeszy i Włoch Mussoliniego, socrealizm radziecki. Modernizm powojenny: działalność przedwojennych funkcjonalistów (Gropius, Mies van der Rohe), tzw. architektura skóry i kości; wysokościowce; powojenna twórczość Le Corbusiera – brutalizm (jednostka marsylska, zabudowa Chandigarh); Oscar Niemeyer. Neoekspresjonizm: Eero Saarinen , F.L Wright, J. Utzon, H. Scharoun; neokonstruktywizm – P. Nervi, K. Tange, M. Nowicki. Upadek modernizmu – przyczyny; architektura high-tech (Centre Pompidou); postmodernizm i jego odmiany (R. Venturi, Ch. Moore, R. Bofill, P. Johnson, F. Hundertwasser); dekonstruktywizm (F. Gehry, Z. Hadid, Coop Himmelb(l)au, D. Libeskind); neomodernizm (J. Nouvel, A. Siza); architektura blobowa
Architektura polska Protosecesja (twórczość Teodora Talowskiego); secesja – połączenie secesji europejskiej i form narodowo-ludowych. Propozycje stylów narodowych: styl zakopiański, tzw. świdermajer, styl swojski, styl dworkowy – inspiracje. Wczesny modernizm – tzw. szkoła warszawska. Architektura II Rzeczypospolitej: kontynuacja form dworkowych; klasycyzm akademicki – twórczość Mariana Lalewicza i Adolfa Szyszko-Bohusza; klasycyzm zmodernizowany: gmachy publiczne; polski ekspresjonizm, tzw. szkoła krakowska – związki z ekspresjonizmem niemieckim, czeskim kubizmem i formami narodowymi; funkcjonalizm – działalność grup Blok i Praesens, architektura osiedlowa; recepcja neoplastycyzmu w architekturze polskiej; monumentalizm jako styl oficjalny lat 30. – uwarunkowania polityczne, związki z tendencjami w architekturze zachodniej; architektura Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu. Modernizm lat 1945-1949: inspiracje zachodnie, żyletkowe. Socrealizm – geneza i specyfika stylu, związki z architekturą radziecką. Tzw. socmodernizm – rozwój architektury konstruktywistycznej (konstrukcja łukowo-linowa, trzonolinowa, tensegrity); architektura sakralna; architektura wielkopłytowa – próby kreacji architektonicznej; dekoracje typu murale. Postmodernizm: nurty i odmiany, twórczość M. Budzyńskiego, D. Kozłowskiego, R. Loeglera. Neomodernizm: JEMS, formy wernakuklarne; dekonstruktywizm; współczesna architektura sakralna – neohistorym; działalność stararchitektów w Polsce (N. Foster, Z. Hadid, D. Libeskind)

sposób zaliczenia zaliczenie z oceną;
literatura

Basista A., Betonowe dziedzictwo. Architektura w Polsce czasów komunizmu, Warszawa-Kraków 2001
Biegański P., U źródeł architektury współczesnej, Warszawa 1972
Ghirardo D., Architektura po modernizmie, Toruń-Wrocław 1999
Gossel P. Leuthauser G., Architektura XX wieku, Warszawa 2006.
Koch W., Style w architekturze, Warszawa 1996
Kotula A., Krakowski P., Architektura współczesna, Kraków 1967
Lorentz S., Rottermund A., Klasycyzm w Polsce, Warszawa 1984
Miłobędzki A., Zarys dziejów architektury w Polsce, Warszawa 1988
Olszewski A., Dzieje sztuki polskiej 1890-1980, Warszawa 1988
Olszewski A., Nowa forma w architekturze polskiej 1900-1925, Wrocław 1967
Pevsner N., Historia architektury europejskiej, t. 2, Warszawa 1980
Stefański K., Architektura XIX wieku na ziemiach polskich, Warszawa 2005
Szafer T., Współczesna architektura polska, Warszawa 1988
Tietz J., Historia architektury XX wieku, Warszawa 2001
Watkin D., Historia architektury zachodniej, Warszawa 2006
Wisłocka I., Awangardowa architektura polska 1918-1939, Warszawa 1968
Włodarczyk M., Architektura lat 60-tych w Krakowie, Kraków 2006
Zachwatowicz J. (red.), Budownictwo i architektura w Polsce 1945-1966, Warszawa 1968
periodyki tematyczne: Architektura, Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, Architektura i Biznes, Archivolta

praktyki zawodowe (w ramach kierunku/przedmiotu), plenery

nie przewidziano

wymagania wstępne
wymagania formalne

brak

założenia wstępne

znajomość najważniejszych zagadnień z zakresu historii XX wieku

efekty uczenia się
kompetencje społeczne
opiskod

poznając proces rozwojowy architektury współczesnej, student wyrabia sobie krytyczny umysł oraz ćwiczy umiejętność analitycznego myślenia, potrafi posługiwać się materiałami źródłowymi (literatura, bazy danych, Internet) w celu gromadzenia informacji niezbędnych do pracy zawodowej

ma świadomość roli społecznej architekta, rozumiejąc formy i znaczenie architektury nowoczesnej, posiada kompetencje do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie

K_K01 K_K06
umiejętności
opiskod

potrafi przełożyć zdobytą wiedzę na umiejętność operowania formami architektury nowoczesnej jako inspiracją twórczą, potrafi integrować uzyskane informacje, interpretować je oraz wyciągać wnioski, formułować i uzasadniać opinie

potrafi określić znaczenie wybitnych realizacji XX i pocz. XXI wieku dla rozwoju architektury nowoczesnej, m.in. jako źródło wzorców dla współczesnego architekta

K_U01 K_U12
wiedza
opiskod

ma świadomość ciągłości procesu rozwojowego architektury współczesnej oraz określa kontekst kulturowy jej funkcjonowania

posiada uporządkowaną wiedzę na temat zjawisk stylistycznych architektury XX i początku XXI wieku, zna najważniejsze realizacje i nazwiska czołowych architektów

K_W03 K_W04


Lista studiów

studia status Czas
[h]
ECTS forma zaliczenie
Edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych / Animacja Kultury s.3 d 30 2 W 30h
W [Z st.]


Semestr 2017/18-Z (Z-zimowy,L-letni)
Kod kursu: #35.6194