Katalog ECTS

Historia architektury

Pedagog: dr hab. Michał Pszczółkowski

Pole Opis
forma/typ zajęć wykład;
język wykładowy polski;
metody i kryteria oceniania

Student przystępuje do weryfikacji stanu jego wiedzy w zakresie wyszczególnionych efektów kształcenia

Zasada ustalania oceny:

Progi punktowe:
50% - 60% pozytywnych odpowiedzi dst,
61% - 70% dst plus,
71% - 80% db,
81% - 90% db+,
91% - 100% bdb.

opis przedmiotu

1. Celem przedmiotu w zakresie wiedzy jest zapoznanie studenta z najważniejszymi zagadnieniami i problemami, związanymi z historią architektury, a także pogłębienie znajomości terminologii związanej z architekturą historyczną.
2. Celem przedmiotu w zakresie umiejętności jest nauczenie studenta odróżniania stylów architektonicznych i określania ich cech, przybliżonego datowania budynku na podstawie cech formalnych oraz umiejętności wykorzystania form architektury historycznej jako inspiracji twórczej.
3. Celem przedmiotu w zakresie kompetencji personalnych i społecznych jest uświadomienie studentowi społecznej roli architekta oraz kompetencji do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie.

skrócony opis przedmiotu

Celem przedmiotu jest zapoznanie studenta z najważniejszymi zagadnieniami i problemami, związanymi z historią architektury, a także pogłębienie znajomości terminologii związanej z architekturą historyczną, odróżniania stylów architektonicznych i określania ich cech, przybliżonego datowania budynku na podstawie cech formalnych oraz umiejętności wykorzystania form architektury historycznej jako inspiracji twórczej, a także uświadomienie studentowi społecznej roli architekta oraz kompetencji do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie.

sposób realizacji przedmiotu

Metody podające: wykład konwencjonalny, wykład informacyjny, pokaz, prezentacje audio-wizualne
Metody poszukujące: praca z książką, praca z dokumentem źródłowym, dyskusja

zakres tematów

Architektura powszechna Renesans: Włochy – recepcja antyku, protorenesans toskański, kopuła katedry florenckiej; działalność Brunelleschiego i Albertiego; Donato Bramante: koło jako idealna forma; , twórczość Michała Anioła; dzieje budowy bazyliki watykańskiej; Andrea Palladio – nowe formy architektoniczne; renesans północny – Francja (styl Franciszka I), kraje niemieckie, Niderlandy; nowożytna architektura obronna – nowe rozwiązania. Barok: Włochy – barok jako nurt kontrreformacyjny; typ sakralny Il Gesu; układy przestrzenne architektury sakralnej; typ rezydencjonalny entre cour et jardin; bazylika watykańska, plac św. Piotra – oprawa architektoniczna; twórczość G. Berniniego i F. Borrominiego; specyfika stylu barokowego na północ od Alp (Francja – Wersal, tzw. barok klasycyzujący, kraje niemieckie); rokoko. Klasycyzm: geneza (palladianizm angielski, odkrycie Herkulanum i Pompejów, twórczość Piranesiego); Francja - wczesny klasycyzm (styl Ludwika XVI), twórczość francuskich futurystów epoki rewolucyjnej, napoleoński empire; kraje niemieckie – Zopfstil, działalność K.F. Schinkla i Leo von Klenze; klasycyzm rosyjski. Historyzm: romantyzm i neogotyk; rundbogenstil; styl neomauretanski a hiszpański neomudejar; historyzm strukturalny – neorenesans, neobarok; styl wilhelmiński; pluralizm stylistyczny (eklektyzm)

Architektura polska Renesans i manieryzm: przebudowa Wawelu – nowe formy architektoniczne: dziedziniec arkadowy, loggia, attyka; kaplica renesansowa; manieryzm – specyfika stylu; architektura świecka (ratusze, kamienice mieszczańskie) – dekoracja elewacji; wpływy włoskie i północne. Barok: cechy stylistyczne baroku, specyfika stylu jako nurtu katolickiego; adaptacja typu sakralnego Il Gesu, inne typy sakralne – rzut i bryła; architektura obronna – palazzo in fortezza; barok wileński i lwowski; barok klasycyzujący – Tylman z Gameren, styl Wazów; działalność architektów włoskich i francuskich – wpływy zachodnie (krąg mecenatu Jana III Sobieskiego). Klasycyzm: faza przejściowa – styl stanisławowski; recepcja palladianizmu na ziemiach polskich (założenie palladiańskie, typ Villa Rotonda); nurt antykizujący; nurt awangardowy – wpływ francuskich futurystów epoki rewolucyjnej; klasycyzm Królestwa Polskiego (Corazzi). Historyzm: etapy rozwoju – historyzm dekoracyjny, strukturalny, zmodernizowany; odwołania romantyczne – egzotyzm; odwołania średniowieczne – neogotyk, rundbogenstil, neoromanizm; odwołania nowożytne – neorenesans, neobarok; specyfika architektury powstającej w trzech zaborach – wpływy rosyjskie, pruskie, wiedeńskie; pierwsze próby wykreowania stylu narodowego (styl wiślano-bałtycki).

sposób zaliczenia egzamin;
literatura

Basista A., Architektura – dlaczego jest, jaka jest, Kraków 2000.
Basista A., Historia architektury od początków do końca XVIII wieku, Białystok 2004.
Borusiewicz W., Budownictwo murowane w Polsce, Warszawa 1985.
Broniewski T., Historia architektury dla wszystkich, Wrocław 1990.
Bussagli M., Architektura: style, techniki, materiały, budowle, twórcy, Warszawa 2007.
Charytonow E., Historia architektury i formy architektonicznej, Warszawa 1967.
Giedion S., Przestrzeń, czas i architektura, Warszawa 1968.
Koch W., Style w architekturze, Warszawa 1996.
Krassowski W., Dzieje budownictwa i architektury na ziemiach polskich. Tom I-IV. Warszawa 1990.
Jaroszewski S., Od klasycyzmu do nowoczesności: o architekturze polskiej XVIII, XIX i XX wieku, Warszawa 1996.
Marcinek J. (red.), Dzieje architektury w Polsce, Kraków 2003.
Mączeński Z., Elementy i detale architektoniczne w rozwoju historycznym, Warszawa 2008.
Miłobędzki A., Zarys dziejów architektury w Polsce, Warszawa 1988.
Norberg-Schulz C., Znaczenie w architekturze Zachodu, Warszawa 1999.
Pevsner N., Historia architektury europejskiej, t. 1 i 2, Warszawa 1980.
Ulatowski K., Architektura włoskiego renesansu, Warszawa 1964.
Watkin D., Historia architektury zachodniej, Warszawa 2001.

praktyki zawodowe (w ramach kierunku/przedmiotu), plenery

nie przewidziano

wymagania wstępne
wymagania formalne

zaliczenie I semestru

założenia wstępne

znajomość najważniejszych zagadnień z zakresu historii powszechnej i historii Polski

efekty uczenia się
kompetencje społeczne
opiskod

poznając proces rozwojowy architektury, student wyrabia sobie krytyczny umysł oraz ćwiczy umiejętność analitycznego myślenia, potrafi posługiwać się materiałami źródłowymi (literatura, bazy danych, Internet) w celu gromadzenia informacji niezbędnych do pracy zawodowej

ma świadomość roli społecznej architekta wnętrz, rozumiejąc formy i znaczenie architektury historycznej posiada kompetencje do popularyzacji zagadnień architektonicznych w społeczeństwie

K_K01 K_K06
umiejętności
opiskod

potrafi przełożyć zdobytą wiedzę na umiejętność operowania formami architektury historycznej jako inspiracją twórczą, potrafi integrować uzyskane informacje, interpretować je oraz wyciągać wnioski, formułować i uzasadniać opinie

potrafi odróżniać style architektoniczne i określać ich cechy, potrafi określić czas powstania budynku na podstawie cech formalnych, nazwać i omówić znaczenie historycznych konstrukcji, elementów konstrukcyjnych i detali architektonicznych, stosowane w poszczególnych regionach świata i kraju i kolejnych okresach historycznych

K_U01 K_U12
wiedza
opiskod

ma wiedzę o ciągłości procesu rozwojowego architektury oraz uwarunkowań jej ewolucji

posiada wiedzę na temat zjawisk stylistycznych oraz określa kontekst kulturowy ich funkcjonowania, określa związki architektury powszechniej z architekturą polską, zna główne realizacje i nazwiska najważniejszych architektów

K_W01 K_W04


Lista studiów

studia status Czas
[h]
ECTS forma zaliczenie
Malarstwo / Sztuka W Przestrzeni Publicznej s.4 d 30 1 W 30h
W [Z st.]


Semestr 2017/18-L (Z-zimowy,L-letni)
Kod kursu: #35.8073